San Pellegrino Young Chef: Οι άνθρωποι πίσω απ’ την επιτυχία

San Pellegrino Young Chef Tel Aviv

Το ότι η Κωνσταντίνα Βούλγαρη-Κοντεσσοπούλου πήρε την πρώτη θέση στον ημιτελικό του San Pellegrino Young Chef για τις Μεσογειακές χώρες, το έχετε ήδη μάθει φαντάζομαι, είτε απ’ τις δικές μου ανταποκρίσεις, είτε απ’ την δημοσιότητα των προηγούμενων ημερών. Αυτό που ίσως δεν έχετε μάθει, είναι τη σημασία του γεγονότος.

kypeloΌταν σε έναν έγκυρο διεθνή διαγωνισμό, για τρίτη συνεχή διοργάνωση προκρίνεται στον τελικό του SPYC Έλληνας υποψήφιος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι καααάτι πρέπει να πηγαίνει καλά στην ελληνική γαστρονομία. Και μετά απ’ αυτό το ταξίδι είμαι πια σίγουρος πως αυτό που πηγαίνει καλά πέρα απ’ την ύπαρξη πολλών, καλών εστιατορίων, έχει να κάνει κυρίως με νέους ανθρώπους που έχουν μπει στο χώρο, εμποτισμένοι με μια νέα νοοτροπία.

Έτσι, αντί να γράψω κάποιες μέρες μετά το γεγονός, για τις λεπτομέρειες του τι συνέβη σε περιγραφική διάθεση, αποφάσισα να εστιάσω στο άρθρο αυτό σε κάτι βαθύτερο, ουσιαστικότερο και νομίζω πολύ πιο ενδιαφέρον:

face womanΣτα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που στηρίζουν το μέλλον της ελληνικής γαστρονομίας, όπως τα είδα να αναδεικνύονται στη διάρκεια του San Pellegrino Young Chef στο Τελ-Αβίβ.

Ευτυχώς που διαγωνισμοί όπως αυτός με την χορηγία του αγαπημένου San Pellegrino, καταφέρνουν να φέρνουν στην επιφάνεια το καλύτερο των συμμετεχόντων, μέσα απ’ την προσπάθεια διάκρισης που στηρίζεται στην ατομική δημιουργικότητα αλλά και την διαδικασία υγιούς άμιλλας που σε υποβάλλει η διαδικασία.

SPYC Tel Aviv 1

Στο ταξίδι μου στο Ισραήλ για να παρακολουθήσω τους ημιτελικούς του SPYC, είχα λοιπόν την ευκαιρία να γνωρίσω τρεις εκπροσώπους της Ελληνικής γαστρονομίας:

Τον Νίκο Ρούσσο, chef και συνιδιοκτήτη του διάσημου διάστερου Funky Gourmet αλλά και του λιγώτερου γνωστού Opso στο Λονδίνο που ήρθε στο διαγωνισμό ως ο ένας από τους τρεις κριτές (οι άλλοι δύο ήταν chef απ’ το Ισραήλ και την Τουρκία).
Την Κωνσταντίνα Βούλγαρη-Κοντεσσοπούλου, chef στο Πέλαγος στην Ιεράπετρα, που εντέλει κέρδισε τον διαγωνισμό με ένα πιάτο πληθωρικής σύνθεσης σπάνιων υλικών απ’ όλη την Ελλάδα με βάση την πέρδικα, λευκές οινολάσπες και παστινάκι.
Τον Νίκο Μαυροκώστα, sous chef στο Kastri Bistrot που συμμετείχε με μια σύνθεση λεπτών γεύσεων και ισορροπιών με βάση την σκορπίνα πλαισιωμένη από κολοκυθάκια & τους ανθούς τους, γεμιστούς με καραβίδα.

SPYCvTel-Aviv_170710_0571

Και οι τρεις τους, μου έδωσαν απαντήσεις στο ερώτημα τι πάει καλά με την Ελληνική γαστρονομία, χωρίς ποτέ αυτό να τεθεί στη κουβέντα, αλλά ο καθένας “το απάντησε” με τον τρόπο του, τα λόγια του, την συμπεριφορά του, τον χαρακτήρα του, την δουλειά του και την παρουσία του.

Διαβάστε λοιπόν εδώ για τους ανθρώπους που αποτελούν το μέλλον της Ελληνικής γαστρονομίας, μέσα απ’ τη δικιά μου οπτική σ’ αυτό το σύντομο ταξίδι.

Νίκος Ρούσσος, ο μέντορας-κριτής

Nikos Roussos 1

Ξεκινώντας με τον αεικίνητο Νίκο Ρούσσο, να σημειώσω ότι όταν είσαι σε μικρή ηλικία ένας απ’ τους αναγνωρισμένους “σταρ” στην ελληνική γαστρονομική σκηνή, έχεις την επιλογή να καβαλήσεις το καλάμι για την πάρτη σου ή να χρησιμοποιήσεις την επιτυχία σου δρώντας ως πρεσβευτής της χώρας προς τα έξω και ως μέντορας προς τα μέσα. Και αυτό το δεύτερο είναι σαφώς η επιλογή του Νίκου. Και εδώ δεν θα μιλήσω για μεγάλα πράγματα, αλλά για τα μικρά που είδα σε τρεις μέρες αλλά με βοήθησαν να διαμορφώσω γνώμη για έναν άνθρωπο με τον οποίο ως τότε, ζήτημα αν είχα ανταλλάξει δέκα κουβέντες στο εστιατόριό του.

Ο Νίκος, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, ήρθε στο Τελ-Αβίβ με δυο σακούλες στα μπαγκάζια του γεμάτες από εκλεκτά γαστρονομικά προϊόντα της Ελλάδας, όπως ανθό αλατιού απ’ τ’ αγαπημένα του Κύθηρα, αυγοτάραχο, αγνό παρθένο ελαιόλαδο κλπ. Οι σακούλες με τα “πεσκέσια” δόθηκαν στους έτερους δυο κριτές που είναι επίσης διάσημοι chef στην πατρίδα τους, με την λογική του ότι μπορεί δοκιμάζοντάς τα να εμπνευστούν στην χρήση κάποιων απ’ αυτά στη μαγειρική τους και στα εστιατόριά τους, πέρα από μια ευγενική προσφορά σε συναδέλφους.

Αυτό είναι ένα καθάριο στίγμα της νέας νοοτροπίας που σηματοδοτεί την ελπιδοφόρα Ελλάδα της γαστρονομίας, με ανθρώπους που αντί να γκρινιάζουν ‘μα τι κάνει το κράτος’, παίρνουν προσωπικά την ευθύνη της διαχείρισης του ονόματος και του πλούτου της χώρας τους και τα σηκώνουν στους ώμους τους. Μόνο και μόνο γιατί το αισθάνονται ως ατομική υποχρέωση επιλέγουν να κάνουν πράξεις απ’ τις οποίες όλοι θα ωφεληθούμε. Και το βλέπεις στα μάτια τους πόσο παθιασμένοι είναι με το να αναδείξουμε την ελληνική γαστρονομία και παραγωγή.

NIKOS ROUSSOS - JOSMINO - TEL AVIV

Με τον Νίκο περάσαμε παρέα ένα απόγευμα ψάχνοντας ισραηλινά street food, πράγμα που είχε πλάκα ως φάση, αν αναλογιστεί κανείς ότι ένας διάστερος chef, παρέα με ένα food blogger ψάχνουν τα καλά «βρώμικα» του Τελ-Αβίβ. Όμως πίσω απ’ την «φάση», βρίσκεται μια σημαντική ουσία. Η αναζήτηση της αυθεντικότητας στην έμπνευση. Μιας αυθεντικότητας που βρίσκεται στην αλήθεια των γεύσεων του δρόμου που σε κατακτούν με την ένταση, την αυθάδειά τους, την δημιουργικότητα πάνω σε ευτελή υλικά αλλά και το μεράκι που κάνει τα καλά στρητφουντάδικα να ξεχωρίζουν απ’ τον συρμό. Και ο Νίκος, ως ψαγμένος επαγγελματίας, ήρθε μελετημένος να πάμε σε συγκεκριμένα στρητφουντάδικα που ομολογώ ήταν ξεχωριστά. Το πρώτο κεμπάπ με ταχινοσαλάτα ειδικά, ήταν το καλύτερο γεύμα μου στη χώρα! Στο Shmuel, HaCarmel Street 21, Tel Aviv-Yafo, Israel.

NIKOS ROUSSOS - SHMUEL - TEL AVIV

Η δυνατότητα ενός chef υψηλής γαστρονομίας να εκτιμά τις προσγειωμένες γεύσεις ενός αυθεντικού street food, με διαβεβαιώνει ότι οι γευστικές αναζητήσεις του στη δικιά του κουζίνα, θα μπορούν να εκτιμηθούν από ευρύτερα κοινά και όχι μόνον από την γαστρονομική ελιτ. Δεν είναι βεβαίως ο πρώτος chef που κρατά επαφή με τον δρόμο, αλλά για μένα τυχαίνει να είναι ο πρώτος διάστερος που γνωρίζω και το κάνει!

Το άλλο στοιχείο που με έκανε να εκτιμήσω στο πρόσωπο του Νίκου ένα απ’ τα χαρακτηριστικά αυτής της νέας γενιάς επαγγελματιών της Ελληνικής κουζίνας που μας δίνει ελπίδα για το μέλλον, ήταν η απόλυτη ισορροπία του ανάμεσα στον επαγγελματισμό και το συναίσθημα, στην αντικειμενικότητα και την ψυχική γενναιοδωρία απέναντι σε νεότερους επαγγελματίες. Όταν πριν τον διαγωνισμό χρειάστηκε να δώσει ενθάρρυνση ή κάποια τεχνική βοήθεια στους δύο Έλληνες συμμετέχοντες το έκανε με δεοντολογική ακεραιότητα, όπως ένας σωστός μέντορας που δίνει ώθηση χωρίς να δείχνει εύνοια. Ήταν εξίσου βοηθητικός και οικείος προς οποιονδήποτε άλλον απ’ τα υπόλοιπα παιδιά που συμμετείχαν από άλλες χώρες, όταν του ζητήθηκε. Ήταν αυτό που λέμε «σωστός»!

Nikos Roussos 2

Όταν όμως έπρεπε να είναι στον ρόλο του κριτή, ήταν κριτής αφοσιωμένος στο έργο του, χωρίς να αλλοτριώσει τη κρίση του σε σχέση με την φυσική συμπάθεια που έχει κανείς προς τους συμπατριώτες του. Τέλος, αφού έληξε ο διαγωνισμός και όντας απελευθερωμένος απ’ τον ρόλο του κριτή, η συναισθηματική του βοήθεια προς τα δυο παιδιά ήταν γενναιόδωρη και ζεστή, πράγμα που δείχνει την ωριμότητα της συμπεριφοράς ενός πραγματικού επαγγελματία και ενός ακομπλεξάριστου ανθρώπου. Τίποτα δεν είναι τυχαίο…

Κωνσταντίνα Βούλγαρη – Κοντεσσοπούλου, η χαμογελαστή νικήτρια

Constadina Voulgari-Kontessopoulou 1

Πίσω απ’ την γλυκιά, καλοσυνάτη ηρεμία της Κωνσταντίνας κρύβεται αφενός μια βαθιά, ευλαβική θρησκευτικότητα και αφετέρου μια επαγγελματική αυτοπεποίθηση και αίσθηση αποστολής, αποτέλεσμα δουλειάς και αφοσίωσης στο αντικείμενο.

Αισθάνεσαι ότι αυτή η κοπέλα έχει βρει μια μοναδική ισορροπία ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη, ανάμεσα στη παράδοση και το νεοτερικό. Συνυπάρχει και στα δυο, αντλώντας βαθύ συναίσθημα απ’ τις μνήμες και εκφράζοντάς το μέσα από τεχνική, σε ένα πιάτο με “ιδέα”. Και αυτό της χαρίζει μια μοναδική ταυτότητα!

Το πιάτο που έχει δημιουργήσει για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό είχε όλη την πληθωρικά εξωστρεφή προσωπικότητα της, πάνω του. Ένα φιλέτο πέρδικας με σάλτσα από οινολάσπες και ένα πουρέ από παστινάκι από δίπλα, που ήταν ο παράδεισος σε μια μπουκιά. Μαζί τους μια σύνθεση από χόρτα και φύλλα απ’ όλη την Ελλάδα να συντροφέψουν το πιάτο σαν μια σαλάτα από μνήμες από κάθε γωνιά της χώρας. Μια περίπλοκη συνταγή που είχε μέσα της όλη την ψυχή και αλήθεια της Κωνσταντίνας. Ήταν πραγματικά σαν ένας καθρέφτης της προσωπικότητάς της, όπου το κάθε τι είχε τοποθετηθεί με σεβασμό και συναίσθημα μεταφέροντας την γνησιότητα της καταγωγής του. Κατάφερε εκτός απ’ τις μυρωδιές των ξεχωριστών τερουάρ να εμφυσήσει στο πιάτο και την απαραίτητη δόση κατάνυξης και θρησκευτικότητας που μεταφέρει και η ίδια στη καθημερινότητα της. Πέρασε στις πέρδικες καπνό από λιβάνι στη διάρκεια της παρασκευής του πιάτου στοιχείο που ένιωθες ανεπαίσθητα στη γεύση τους!

Η νοσταλγία και η ψυχή γίνεται σύνθεση και γεύση, γεμάτη αλήθειες. Αυτή είναι η μοναδικότητα της Κωνσταντίνας!

Constadina Voulgari-Kontessopoulou 2

Θέλει ν’ ασχοληθεί με την μοναστηριακή κουζίνα, μου είπε και επισκέπτεται τακτικά μοναστήρια. Νομίζω έχουμε να περιμένουμε πολλά απ’ αυτήν την κοπέλα, κυρίως γιατί εμπνέεται και μπορεί να αναδείξει στο ευρύ κοινό με νεοτερικό τρόπο, μια πτυχή της ελληνικής μαγειρικής, την μοναστηριακή, που είναι εγκλωβισμένη σε τόπους λατρείας. Και η Κωνσταντίνα μπορεί να την φέρει κοντά και σε μας τους αμαρτωλούς!

Νίκος Μαυροκώστας, ο ευγενής επαγγελματίας

Nikos Mavrokostas 1

Οι λέξεις που αυθόρμητα σού έρχονται στο μυαλό όταν συναντάς τον Νίκο, είναι ευγένεια, σεβασμός, ηρεμία, αφοσίωση, επαγγελματισμός, εσωτερικότητα, καλοσύνη στο βλέμμα και στη συμπεριφορά. Με εντυπωσίασε πραγματικά με πόσο σεβασμό αναφερόταν αυτό το νέο παιδί κάθε φορά που μιλούσε για κάποιον chef με τον οποίο έχει δουλέψει. Η έκφρασή του ήταν πέρα απ’ την φυσική ευγένεια, ήταν βαθιά εκτίμηση στο γεγονός ότι ο “chef του” του έχει προσφέρει γνώση, έμπνευση και προκλήσεις. Σε μια χώρα που ο σεβασμός στην ιεραρχία είναι εξαίρεση, δεν μπορούσα παρά να εντυπωσιαστώ απ’ αυτό!

Ήταν επίσης συγκινητικό το πόσο ο Νίκος βοηθούσε και συμπαραστεκόταν στην Κωνσταντίνα στην όλη διάρκεια του ταξιδιού αλλά κυρίως στη πράξη, μέσα στον διαγωνισμό. Μιλάμε για αληθινό παιδί-μάλαμα!

Ο Νίκος δείχνει να μην βιάζεται να βγει μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας να δρέψει τους καρπούς της δουλειάς του ως σήμερα. Αντ’ αυτού δείχνει να εργάζεται σκληρά, μεθοδικά, σε βάθος, στη κάθε λεπτομέρεια για να τελειοποιήσει ό ίδιος τον εαυτό του. Δείχνει να έχει βάλει υψηλά πρότυπα στο κάθε τι που κάνει, αλλά θέλει να τα πετύχει με την αξία του και τη δουλειά του για να ικανοποιηθεί, όχι να του προσφερθούν από εύνοια της τύχης.

Η εσωτερικότητα και η ευγένεια του Νίκου καθρεφτίστηκε στο πιάτο του, μαζί με τον επαγγελματισμό του βέβαια! Ένα πιάτο με βάση την σκορπίνα, που συνδυάστηκε με κολοκύθια και κολοκυθανθούς γεμιστούς με καραβίδα. Η τεχνική του ικανότητα φάνηκε στο πόσο εκπληκτικά έφτιαξε την πέτσα της σκορπίνας. Η γευστική του φινέτσα φάνηκε στις λεπτές ισορροπίες των γεύσεων και την σύλληψη της σύνθεσης. Ένα πιάτο που ψιθύριζε δυνατά, χωρίς να κραυγάζει. Ίσως γι’ αυτό και στον διαγωνισμό δεν μπόρεσε να πάρει κάποια απ’ τις τρεις πρώτες θέσεις, αλλά όπως μας είπε μετά ο Νίκος Ρούσσος, ήταν ανάμεσα στα 5 που οι κριτές διέκριναν ως μια κλάση πάνω απ’ τα υπόλοιπα.Nikos Mavrokostas 2

Είμαι σίγουρος ότι απ’ τον Νίκο έχουμε επίσης να περιμένουμε πάρα πολλά. Η φινέτσα και η ευγένειά του, μαζί με την απόλυτη αφοσίωση στη δουλειά του, δεν μπορεί παρά να βγάλει πιάτα που αντικατοπτρίζουν την προσωπικότητά του, πιάτα με λεπτές, κομψές γεύσεις σε λιτές συνθέσεις. Πιάτα μιας φινετσάτης κουζίνας που προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα!

Σαν Συμπέρασμα από San Pellegrino Young Chef – Τελ Αβίβ

Όταν τo San Pellegrino, δίνει την ευκαιρία σε νέους chef να αναδειχθούν, το ότι κάποιος θα πάρει ένα βραβείο σε μια λαμπρή τελετή, είναι απλά η επικοινωνιακή κορυφή του παγόβουνου. Αυτό που δημιουργείται στην πραγματικότητα είναι μια δυναμική δημιουργικότητας που βάζει χιλιάδες νέους επαγγελματίες να έρθουν αντιμέτωποι με την πρόκληση ενός πιάτου που έχει μια μεγάλη ιδέα, την οποία καλούνται να εκφράσουν με σύνθεση γεύσεων , υλικών, τεχνικών.

SPYC Tel Aviv - The moment

Η στιγμή της ανακοίνωσης

Στην πραγματικότητα όμως,  οι νέοι σεφ έρχονται αντιμέτωποι με τον ίδιο τους τον εαυτό που καλούνται να τον εκφράσουν σε ένα πιάτο που φωνάζει ότι έχει την ‘αλήθεια’ τους. Και εκεί είναι που η πληθωρικότητα και εσωτερικότητα ενός χαρακτήρα παίζει ρόλο στο να βγει ένα μεγάλο πιάτο, που εκτός από εκλεκτά υλικά, αισθητική, τεχνική και γευστική ισορροπία, θα αναδίδει γνήσιο συναίσθημα…

Όσον αφορά στο μέλλον της Ελληνικής γαστρονομίας που δείχνει να βρίσκεται σε καλή πορεία με βάση το γεγονός ότι για τρίτη συνεχή φορά, ένας Έλληνας προκρίνεται στον τελικό απ’ τον τοπικό διαγωνισμό των Μεσογειακών χωρών, τα πράγματα φαίνονται καλά.
Καταγράφοντας τα χαρακτηριστικά των τριών ανθρώπων απ’ τους οποίους περιμένουμε μέλλον, φαίνεται ανάγλυφα ότι μιλάμε για μια “άλλη πάστα” επαγγελματιών:

Παιδιά που είναι δουλευταράδες, αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, που συνδυάζουν επαγγελματική συνείδηση και συναισθηματικό πλούτο, που πιστεύουν στην ομαδικότητα της προσπάθειας, που αναλαμβάνουν τις ευθύνες στη πλάτη τους και στηρίζουν τους συναδέλφους τους. Ας ελπίσουμε ότι αυτό που εγώ βίωσα στο SPYC, θα γίνει το νέο πρότυπο στο χώρο από εδώ και πέρα. Θα το αλλάξουν παιδιά σαν κι’ αυτά που γνώρισα…

Να ευχαριστήσω ιδιαίτερα το San Pellegrino που με κάλεσε να παρακολουθήσω την διοργάνωση από πλευράς ελληνικών media και κυρίως την Δήμητρα Φιλίππου που ήταν η ψυχή της παρέας. Θεωρώ την χορηγία του San Pellegrino στο SPYC μια εκπληκτική προσπάθεια γιατί είναι ουσιαστικά χρήσιμη στην ανάπτυξη των νέων επαγγελματιών και ελπίζω να βρούμε κι’ άλλους τρόπους να το πετύχουμε στην Ελλάδα παρέα με το αγαπημένο μου νερό!

Και ένα παραλειπόμενο, για να γελάσουμε…

Η απόλυτη “φάση” έγινε το απόγευμα πριν την έναρξη του διαγωνισμού κατά την συνάντηση προετοιμασίας των σεφ. Κάθε νέος σεφ είχε στείλει τη συνταγή και τα υλικά που θα χρειαζόταν και οι διοργανωτές έκαναν τα πάντα για να τα βρουν. Η Κωνσταντίνα επίσης, που θυμίζω ότι το βασικό της υλικό ήταν η πέρδικα. Όταν λοιπόν φτάνει στη κουζίνα την περίμενε μια κούτα. Η συνέχεια στο βίντεο…

San Pellegrino Young Chef: Οι άνθρωποι πίσω απ’ την επιτυχία 5.00/5 (100.00%) 2 votes

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

Be first to comment

Leave a Reply