Οι Πέννες της πενίας (αλά Πόβερα)

πεννες πόβερα, του φτωχού, με ντομάτα, κρεμμυδι, σκόρδο, ελιές και κάπαρη

Οι Penne ala Povera ή πέννες της πενίας, της φτωχολογιάς λαϊκά, είναι μια συνταγή που μ’ ακολουθεί τα τελευταία 45 χρόνια, συνοδεύοντας την ακόρεστη πείνα μου για Ιταλικά ζυμαρικά με πικάντικες γεύσεις του Νότου.  Και αυτό, όχι γιατί δηλώνω πένης, τουλάχιστον όχι σε μόνιμη βάση όπως θα πιστοποιούσε και η εφορία τις ένδοξες εκείνες εποχές του έθνους που περασαν ανεπιστρεπτί, αλλά γιατί έχω μια αγάπη στη κουζίνα Πόβερα, της οποίας η συγκεκριμένη συνταγή είναι χαρακτηριστικό πιάτο.

Πενία τέχνας κατεργάζεται, οπότε βάζοντας ταπεινό κρεμμύδι, σκόρδο, καυτερές πιπεριές, κάπαρη κι ελίτσες με μια πλούσια σάλτσα τομάτας και πέννες αλ ντέντε, ο πλούτος των γεύσεων και εντάσεων, ανάγει τη φτωχολογιά σε γαστρονομική αξία!

Πάντα η λαϊκή  κουζίνα βγάζει νόστιμα, μεστά πιάτα με χαρακτήρα και εδώ έχουμε άλλο ένα τρανό παράδειγμα απ’ το Νότο της Ιταλίας. Μια μικρή Ναπολιτάνικη γιορτή σύνθεσης ταπεινών υλικών με ψυχή και ένταση, μια παραλλαγή της κλασικής Πουτανέσκας, απ’ όπου εδώ λείπει βέβαια η αλήτικη αντζούγια, αλλά  υπάρχει μπόλικο μελωμένο κρεμμύδι να γλυκάνει τη φτώχια.

πεννες πόβερα, του φτωχού, με ντομάτα, κρεμμυδι, σκόρδο, ελιές και κάπαρη

Τη συγκεκριμένη συνταγή με ονομασία Penne alla Poveruomo, τη πρωτοδοκίμασα σε ένα Ιταλικό μπιστρό που είχε στο υπόγειο του Χίλτον στα τέλη της δεκαετίας του 70, αλλά μου είναι αδύνατον να θυμηθώ το όνομα του εστιατορίου. Θυμάμαι όμως σαν τώρα με ποιους είχα πάει εκεί (Μαίρη, Τζακ & Γιώργος), το τραπέζι που καθόμουν και τον ενθουσιασμό μου με το πιάτο, όταν το διάλεξα στον κατάλογο που μού κανε κλικ, και κυρίως όταν ήρθε και το τσάκισα! Ήταν τότε που πιτσιρικάδες-φοιτητές κάναμε τα πρώτα μας βήματα σε ξένες κουζίνες και το συγκεκριμένο εστιατόριο του Χίλτον ήταν ό,τι καλύτερο υπήρχε σε Ιταλικό εκείνη την εποχή. Ή τουλάχιστον αυτό νόμιζα τότε…

Η μνήμη αυτού του πιάτου με ακολούθησε όταν άρχισα να πρωτομαγειρεύω ως φοιτητής στη Νέα Υόρκη και θυμάμαι καλά ότι ήταν απ’ τα πιάτα που έκανα συχνά σπίτι, χωρίς ν’ ακολουθώ συνταγές, αλλά μόνο με τη μνήμη εκείνης της πρώτης επαφής με τις πέννες της φτωχολογιάς, στο Χίλτον. Εντελώς οξύμωρο αυτό το τελευταίο, “ο αλήτ συνάντησε την ελίτ” σα να λέμε, αλλά και η πλούσια γεύση του πιάτου σε σχέση με το μίζερο όνομά του, δεν είναι επίσης φιλοσοφικά ενδιαφέρουσα;

πεννες πόβερα, του φτωχού, με ντομάτα, κρεμμυδι, σκόρδο, ελιές και κάπαρη

Το πιάτο αυτό τελικά κατέληξε να το φτιάχνω μέχρι σήμερα, κυρίως όταν είμαι σε διάθεση να γιορτάσω γευστικά την απλότητα, χωρίς φτιασίδια, χωρίς τις “απαραίτητες” στη γαστρονομία φαντασιώσεις μεγαλείου, ρουφώντας την ουσία αγαπημένων, οικείων υλικών.  Και η αλήθεια είναι ότι έχει αρέσει σε όλους όσοι το δοκίμασαν, ακριβώς για τη σαφήνεια της απλής του σύνθεσης, με νόστιμα, Μεσογειακά υλικά.

Μια απλή, φτωχή ιδέα που αποδεικνύεται πολύτιμη!

Χαρακτηριστικά της συνταγής:

Πολύ εύκολη συνταγή με λίγα ταπεινά υλικά και απλή τεχνική που θα είναι έτοιμη σε 20’. Επέλεξα τη σάλτσα Napoletana Barilla σε ρόλο σάλτσας ντομάτας για το συγκεκριμένο πιάτο, γιατί έχει όλα τα αρωματικά υλικά που δένουν με τη συγκεκριμένη σύνθεση (κρεμμύδι, σκόρδο, θυμάρι και μαϊντανό).

πεννες πόβερα, του φτωχού, με ντομάτα, κρεμμυδι, σκόρδο, ελιές και κάπαρη

Υλικά για 4 άτομα

500 γρ. Penne Rigate Barilla
70 ml. εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο
2 κρεμμύδια χοντροκομμένα σε φέτες
3 σκελίδες σκόρδου πολτοποιημένες
2-3 αποξηραμένες καυτερές πιπεριές ή ½ κ.γ. μπούκοβο (τα καυτερά πάντα ανάλογα με τα γούστα σας)
70 ml. λευκό κρασί
400 gr. Σάλτσα Napoletana Barilla
3 κ.σ. κάπαρη ξεπλυμένη
3 κ.σ. πράσινες ελιές σε φέτες (χωρίς κουκούτσι)
Αλάτι, πιπέρι

100 γρ. τριμμένο πεκορίνο Ρομάνο για το σερβίρισμα

πεννες πόβερα, του φτωχού

Διαδικασία Παρασκευής:

1. Ετοιμάζετε τη βάση της σάλτσας:

Βάζετε μια μεγάλη κατσαρόλα με τουλάχιστον 4 λίτρα νερό για τα ζυμαρικά, να βράσει με κλειστό καπάκι. Αν βράσει πριν την ολοκλήρωση του βήματος αυτού, απλά κλείνετε το μάτι και αφήνετε το νερό να μένει καυτό.

Σε μεγάλο τηγάνι και μέτρια ένταση, βάζετε το λάδι να πάριε θερμοκρασία και ρίχνετε το κρεμμύδι. Αφού το ανακατέψετε καλά, προσθέτετε τη πιπεριά και το πολτοποιημένο σκόρδο. Αφήνετε το κρεμμύδι να μαραθεί και να μελώσει σε ήπια ένταση για περίπου 10 λεπτά. Τότε προσθέτετε το κρασί και στη συνέχεια τη σάλτσα Napoletana.

πεννες πόβερα, του φτωχού

2. Βράζετε τα ζυμαρικά:

Όταν έχετε πλέον βάλει τη Napoletana στη σάλτσα, μπορείτε να βάλετε τις πέννες να βράσουν και παράλληλα να προχωρήσετε στην ολοκλήρωσή της, στο βήμα 3.  Αφού κοχλάσει το νερό, ανοίγετε το καπάκι και ρίχνετε 2 κ.σ. χοντρό αλάτι. Στη συνέχεια προσθέτετε τις πέννες. Στα πρώτα 3-4 λεπτά τις ανακατεύετε συχνά καθότι μόλις μαλακώνουν τα άμυλα, αν μείνουν ακίνητες μπορεί και να κολλήσουν μεταξύ τους. Στα 11 λεπτά θα έιναι έτοιμες να ενσωματωθούν με τη σάλτσα.

πεννες πόβερα, του φτωχού

3. Ολοκληρώνετε τη σάλτσα:

Ανακατεύετε καλά τη Napoletana με τα υπόλοιπα υλικά και πάντα σε ήπια ένταση περιμένετε να σιγοβράσει το κρασί που αραίωσε τη σάλτσα και να εξατμιστεί. Προσθέτετε αλάτι και πιπέρι με προσοχή γιατί υπάρχουν και οι καυτερές πιπεριές. Στα 5-7 λεπτά καθώς η σάλτσα ξαναπήζει, προσθέτετε τη κάπαρη και τις ελιές και σβήνετε το μάτι, περιμένοντας τις πέννες να γίνουν.

πεννες πόβερα, του φτωχού

4. Αναμιγνύετε ζυμαρικά με σάλτσα.

Προσθέτετε με τρυπητή κουτάλα τις πέννες στη σάλτσα (όταν έχουν γίνει)  και ανακατεύετε καλά, να κάτσει η σάλτσα πάνω στις ραβδώσεις των ζυμαρικών.

πεννες πόβερα, του φτωχού

Σερβίρισμα:

Σερβίρετε  απ’ το τηγάνι σε βαθιά, ζεστά πιάτα και μαζί προσφέρετε τριμμένο πεκορίνο Ρομάνο (όχι παρμεζάνα) και φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Αν δεν εχετε βαρβάτο αυθεντικό πεκορίνο, καλύτερα βάλτε μια αυθάδη μυζήθρα ή ένα πρόστυχο κεφαλοτύρι, παρά παρμεζάνα που είναι εξευγενισμένη των σαλονιών και εντελώς ξενερουά για το συγκεκριμένο πιάτο!

πεννες πόβερα, του φτωχού, με ντομάτα, κρεμμυδι, σκόρδο, ελιές και κάπαρη
Print Friendly, PDF & Email

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

2 Comments

  • Reply February 21, 2022

    Vasiliki

    Συγχαρητήρια για το πολύ ωραίο σάιτ σας, τις καταπλητικές συνταγές και τα υπέροχα κείμενα που τις συνοδεύουν. Θα μπορούσατε να κάνετε μία ανάρτηση είτε να μας παρουσιάσετε τα βιβλία μαγειρικής που έχετε ή να μας πείτε για τα αγαπημένα σας βιβλία μαγειρικής;

    • April 28, 2022

      Anonymous

      αυθάδη μυζήθρα ή ένα πρόστυχο κεφαλοτύρι, παρά παρμεζάνα που είναι εξευγενισμένη των σαλονιών και εντελώς ξενερουά???μα τι χαρακτηρισμοι σας αγαπω!!!!

Leave a Reply

Leave a Reply