Nτοματίνια με Mοτσαρελίνι

domatakia me mozzarela

Mπουκιές Καπρέζε θα μπορούσε να λέγεται αυτή η συνταγή. Η Καπρέζε (Caprese), απ΄τις αγαπημένες μου σαλάτες, είναι εξαιρετική για να ανοίξει ένα δείπνο με δροσερή διάθεση που προβλέπεται να εξελιχθεί σε κόκκινους χρωματικούς και γευστικούς κώδικες. Tomato-vineΗ ιδανική μου Καπρέζε έχει -προφανώς- εκλεκτή μοτσαρέλα μπούφαλα πάνω σε ντομάτα εποχής με μεστή γεύση και παλιωμένο μπαλσάμικο με δάκρυα ελαιόλαδου να δημιουργούν μικρές απογειώσεις πάνω τους… Το υπόστρωμα της ρόκας, αν και όχι απαραίτητο κατ’ εμέ, είναι πάντα ευχάριστο, μια και συμπληρώνει την γευστική παλέτα… Πικρή και τραγανή η ρόκα, γλυκιά η οικεία ντομάτα, γλυκόξινο και αυθάδες το σνομπ μπαλσάμικο, υφάλμυρη και μαστιχωτή η σέξυ μοτσαρέλα …. Απλές υφές και γεύσεις που συντίθενται αρμονικά για να δημιουργήσουν γευστική ποίηση εύληπτη από κάθε ουρανίσκο.

ntomatakia gemista me motsarela

H μετάφραση της Καπρέζε σε ορεκτικό με τη λογική της μπουκιάς (amuse-bouche ή amuse-gueule σύμφωνα με τη γλώσσα της γαλλικής γαστρονομίας) είναι η ιδέα της απλής gourmet συνταγής που σας προτείνουμε σήμερα. Εύκολη, υγιεινή και ταυτόχρονα αναπάντεχη, γιατί η δημιουργικότητα της στιγμής, βρήκε ένα τόσο δα μικρό μυστικό που κάνει τη διαφορά… Ένα τραγανό κρουτόν στη καρδιά της μπουκιάς, μακρυά απ’ τα αδιάκριτα βλέμματα των καλεσμένων, δημιουργεί την έκπληξη στην υφή μιας λαχταριστής γεμιστής μίνι ντομάτας, συγκεντρώνοντας πάνω του όλη την ένταση της γεύσης της σάλτσας του μπαλσάμικο με το ελαιόλαδο (σας διαβεβαιώ ότι η ενστικτώδης αντίδραση των καλεσμένων έχει τεσταριστεί ενδελεχώς και τα σχόλια τους συμπίπτουν… Τυχαίο; Δεν νομίζω…).

Το άρθρο με την συνταγή για ντοματίνια με μοτσαρελίνι πρωτογράφτηκε στο pandespani

Nτοματίνια με Mοτσαρελίνι 2.67/5 (53.33%) 3 votes

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

Be first to comment

Leave a Reply