Τράιφλ Πορτοκαλιών

κρεμ ανγκλεζ

Τα τράιφλ (trifles) είναι ένα επιδόρπιο με στρώσεις από φρούτα, σαβαγιάρ ή παντεσπάνι, σαντιγί και αγγλική κρέμα (κρεμ ανγκλέζ, crème anglaise ή custard), στις οποίες κάποιοι προσθέτουν και μια ακόμη από ζελέ φρούτων. trifle sto xristougeniatiko deipnoΑν και αποτελούν μια εναλλακτική στην παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη πουτίγκα του γιορτινού τραπεζιού των Βρετανών, φτιάχνονται τελικά όλο τον χρόνο. Χρειάζονται 4 στάδια για να γίνουν, αλλά η τεχνική της παρασκευής τους είναι σχετικά απλή και μπορούν όχι μόνο να ετοιμαστούν από πριν αλλά και να προσαρμοστούν στα υλικά έχει κανείς σπίτι του.

Το όνομα τράιφλ (trifle) πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο βιβλίο «Το κόσμημα της καλής νοικοκυράς» (The good houswife’s Jewell“ ) του Τόμας Ντόσον, στον 16ο αιώνα, περιγράφοντας μια πηχτή κρέμα με ζάχαρη, τζίντζερ και ροδόνερο, κάτι πολύ διαφορετικό δηλαδή από το σημερινό γλυκό, όπως έχει εξελιχθεί. Η πρώτη συνταγή δημοσιεύτηκε το 1596 και 60 χρόνια μετά προστέθηκαν στα υλικά γάλα, κρεμ ανγκλέζ και ψωμί βουτηγμένο σε λικέρ. Στην Ιταλία, ένα παρεμφερές επιδόρπιο (αλλά όχι ίδιο) είναι γνωστό ως «τζούπα ινγκλέζε» (zuppa inglese), δηλαδή «αγγλική σούπα», όνομα που μάλλον θα ξάφνιαζε τους πρώτους Βρετανούς τουρίστες όταν θα την παράγγελναν και θα περίμεναν κάποιο ζωμό λαχανικών!

τραιφλ πορτοκαλιωνΗ λέξη trifle σημαίνει «αντικείμενο μικρής αξίας ή σημασίας»… και μ’ αυτή την έννοια, όντως, η συνταγή δεν θα δοκιμάσει τα γκουρμέ όρια της μαγειρικής σας τέχνης! Αυτό όμως, δεν αλλάζει το αποτέλεσμα, που είναι ένα πολύ λαχταριστό και γευστικό γλυκό και μαζί μια πρωτότυπη -για τα ελληνικά δεδομένα- επιλογή για ένα δείπνο χωρίς άγχος, αφού η συνταγή δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια, πράγμα ακόμη πιο σημαντικό στις μέρες μας.

syntagi trifle portokaliοu: glykia xeimoniatiki drosia

 Η συνέχεια του άρθρου με την συνταγή για τράιφλ πορτοκαλιών, στο pandespani

Τράιφλ Πορτοκαλιών 3.40/5 (68.00%) 5 votes

I grew up in Britain in the 60's, which wasn't quite as much the culinary desert as people like to remember. My mother and grandmother were devotees of Elizabeth David and Robert Carrier with their emphasis on French cuisine. Our house held regular dinner parties, large parties and meetings, all of which were catered by my mother with no outside help whatsoever. As always, children rebel against their parents, and I had no interest in cooking at all as a teenager. In the UK in those days, cookery lessons were compulsory for girls. We were taught by the terrifying Mrs W, who through her reign of terror, managed to teach us the rudiments of cookery; from roast chicken and steak pies to profiteroles and apple strudel. I moved to Greece in the 80's, armed with only a duvet and a book of recipes that my grandmother had painstakingly written out for me, which is still one of my most treasured and used possessions. I later met and married a Greek. When motherhood arrived, I fell into the trap of making only food that both adults and children would eat. It turned out that there are only 10 dishes in the entire world that fulfill this brief! More inspiring creations were left to the occasional family gathering. I got my cooking mojo back post-divorce, after meeting Mr. Caruso. Our culinary expertise complement each other perfectly - his interest and talent lies in making main dishes, starters and wonderful amuse-bouche, whereas I have always been more interested in sweets and puddings as well as the table settings. He was, and is, the main course to my dessert...

Be first to comment

Leave a Reply