Η Τεχνη της Τηγανιτης Πατατας

texni tiw tiganitis patatas

Ναι, ξέρω. Η πρώτη αντίδραση είναι “σιγά μη σας πούμε και πως να κάνετε τηγανητές πατάτες” σ’ ένα blog , patates tiganitesπου υποτίθεται ότι το κοινό μας είναι κατά τεκμήριο ψαγμένο μαγειρικά…  Και όμως ακόμη και οι πιο διαδεδομένες συνταγές σ’ αυτό τον κόσμο, αυτές που θεωρητικά ξέρουμε από τότε που πρωτοακουμπήσαμε το τηγάνι στο μάτι, έχουν μικρά μυστικά και περιθώρια απογείωσης. Η συγκεκριμένη συνταγή είναι της Pandespani που την εφαρμόζω και εγώ μια και ήταν πολύ κοντά στη δική μου αλλά …λίγο καλύτερη (τόχει αυτό το κορίτσι… δεν μπορώ να πω… αγωνιώ κάθε φορά να κάνω κάτι καλύτερο απ’ όσο το κάνει και ευτυχώς σπανίως μεν αλλά μια στις τόσες το ψιλοκαταφέρνω). Εδώ καταγράφεται με αφορμή τη συνοδεία του steak tartare αλλά βεβαίως ισχύει για κάθε περίπτωση. patates tiganitesΑν τηρήσετε όλα τα βήματα, η επιτυχία σας θα εξαρτηθεί μόνον από την ποιότητα της πατάτας που θα χρησιμοποιήσετε, κάτι το οποίο δεν είναι δυστυχώς προβλέψιμο, γιατί δεν είναι μόνον ο τύπος ή η προέλευση, αλλά και η εποχή ή η σοδειά που θα σας κάτσει…  Πάντως ό,τι πατάτα κι αν χρησιμοποιήσετε, με τον παρακάτω τρόπο θα βγει εξαιρετική ως τηγανητή. Επίσης είναι σίγουρο ότι θα βγει καλύτερη αν την κάνετε σε γκάζι παρά σε ηλεκτρική κουζίνα, όπως άλλωστε και τα περισσότερα φαγητά, γιατί ελλείψει ηλεκτρικών αντιστάσεων και θερμοστάτη, είστε εσείς ο μόνος κυρίαρχος ρυθμιστής της θερμοκρασίας.

Το άρθρο με τα μυστικά και την τεχνική για τέλειες τηγανητές πατάτες πρωτογράφτηκε στο pandespani

Η Τεχνη της Τηγανιτης Πατατας 4.60/5 (92.00%) 5 votes

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

1 Comment

Leave a Reply

Leave a Reply