Mama Roux: Μια κουζίνα που γιορτάζει την Πολυπολιτισμικότητα

MAMA ROUX MANU 2014-15

Το Mama Roux από τότε που άνοιξε το 2011 ως σήμερα έχει καταφέρει να βάλει τη σφραγίδα του στη γαστρονομική σκηνή της Αθήνας, κάτι που δεν είναι εύκολο για τα περισσότερα εστιατόρια. Mama RouxΚαι κατά τη γνώμη μου, αυτό το πέτυχε γιατί η κουζίνα του και ο χώρος του, έβγαλε την αλήθεια των ανθρώπων του σε ένα ξεκάθαρο γαστρονομικό κόνσεπτ, που έχει απόλυτη ανάγκη μια πόλη που μετατράπηκε απότομα σε πολυπολιτισμική, πριν ακόμη το καταλάβουμε.

Οι περιηγήσεις της ζωής του ιδιοκτήτη John Higgins, σε τόπους και τρόπους ζωής βρήκαν μοναδικό τρόπο έκφρασης μέσα σε ένα εστιατόριο στη καρδιά της πόλης. Η σύνθεση των ανθρώπων που εργάζονται εκεί και ο τρόπος δουλειάς τους είναι απόλυτα πιστός στην έννοια της πολυπολιτισμικότητας. Το ίδιο και το μενού του εστιατορίου αλλά και τα φημισμένα του κοκτέιλ.

MamaRoux neo menuΤο χαρακτηριστικό στο Mama Roux είναι ότι το μενού αποτελείται από μια σύνθεση πιάτων και στοιχείων από διαφορετικές κουλτούρες. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν οδήγησε σε μια λογική fusion με πιάτα που χάνουν τις ρίζες τους προκειμένου να συνθέσουν κάτι νέο, αλλά σε μια λογική αρμονικής συνύπαρξης, με πιάτα που διατηρούν την εθνική τους ταυτότητα και άρα τον χαρακτήρα και την αλήθεια τους.

Αυτό είναι για μένα το σημαντικό πολιτισμικό μήνυμα του Mama Roux, που αν και ξεκινάει απ’ τη κουζίνα, τελικά την υπερβαίνει ως συνολική εμπειρία, αγγίζοντας τις ψυχές των θαμώνων, σε μια χώρα που είναι υποχρεωμένη να καλλιεργήσει όχι απλά την ανοχή, αλλά τη δεκτικότητα στο διαφορετικό. Κάτι που ισχύει απ’ τις γεύσεις, ως τους ανθρώπους!

Καλεστήκαμε πρόσφατα ως Cucina Caruso, μαζί με πολλούς άλλους food bloggers, να δοκιμάσουμε ένα ειδικό μενού με 7 πιάτα από 7 τόπους ανά τον πλανήτη για να νιώσουμε την κατεύθυνση που παίρνει το Mama Roux. Και να δώσουμε την ευλογία μας υποθέτω με τα δημιουργικά σχόλιά μας, κάτι που συνέβει καθολικά!

Το ταξίδι μας άρχισε απ’ τις Βρυξέλλες με μια βελουτέ σούπα κολοκυθάκι με μύδια με grilled French toast με πέστο, συνοδευμένη από Yellow Donkey Beer απ΄τη Σαντορίνη. Ένα πιάτο που δημιούργησε η Βελγίδα chef του Mama Roux, η γλυκύτατη Sandra Berten, το οποίο και με κατέκτησε πλήρως με το καλωσήλθατε! Είχε όλη αυτή τη φινέτσα της Γαλλοτραφούς κουζίνας, με εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες και αρώματα ανάμεσα στο κολοκύθι και τη γεύση του ζωμού από μύδια, σε μια εντελώς ερωτική συνεύρεση. Ενθουσιάστηκα τόσο με αυτό το πιάτο που κανόνισα να το μαγειρέψουμε μαζί με τη Sandra και να καταγράψω τη συνταγή για τους αναγνώστες του Cucina Caruso, την οποία θα βρείτε στο επόμενο άρθρο.

mamaroux 1

Δεν θα σημειώσω ιδιαίτερες λεπτομέρειες σε όλα τα υπόλοιπα πιάτα για οικονομία λόγου και επιθετικών προσδιορισμών, μια και ήταν όλα εξαιρετικά, αλλά θα σταθώ μόνο σε κάποια highlights.

Στη συνέχεια λοιπόν, μεταφερθήκαμε στο Bordeaux μέσα από ένα πατέ με συκωτάκια κοτόπουλου με μαυροδάφνη, chutney από σύκο σερβιρισμένο σε γαλλική μπαγκέτα. Από εκεί στη Δαμασκό για τραγανές αραβικές πίτες με χούμους, ταμπουλέ και μουταμπάλ και μετά στη Σεούλ για Μοσχάρι bulgogi, σερβιρισμένο με τηγανητό ρύζι και kimchi.

Να σταθώ λίγο στο kimchi που είναι ένα είδος ζυμωμένης λαχανοσαλάτας με σκόρδο σε λογική τουρσιού και αποτελεί καθημερινό συνοδευτικό στη Κορεάτικη κουζίνα. Θεωρείται μάλιστα το εθνικό πιάτο με τους πιο φανατικούς οπαδούς στον κόσμο , δεδομένου ότι όλοι οι Κορεάτες δεν διανοούνται να το στερηθούν έστω και μια μέρα. Ήταν η πρώτη φορά που το δοκίμασα και μ’ άρεσε ιδιαίτερα γιατί έχει πολύ δυνατό χαρακτήρα και εκρηκτική γεύση που σίγουρα σου μένει χαραγμένη στη μνήμη, αλλά ομολογώ ότι δεν μπορώ να το φανταστώ εύκολα ως καθημερινό φαγητό.

Απ΄ τη Σεούλ, φτάσαμε στο Μεξικό, με τραγανή πίτα καλαμποκιού με guacamole και γαρίδες και κάτι απίθανες πιπεριές chipotle που έδιναν μοναδικό και αυθεντικό χαρακτήρα στο πιάτο. Και από εκεί μεταφερθήκαμε, στην αγαπημένη πόλη του μερακλή sous chef, Βασίλη Σπόρου, την Νέα Ορλεάνη, προς τιμή της οποίας έπαιξε με χοιρινά baby back ribs, καπνισμένα στο ειδικό smoker που έχει πατεντάρει και στη συνέχεια σιγομαγειρεμένα στο φούρνο, με δικιάς του επινόησης southern σάλτσα, για να γλείφεις τα δάχτυλά σου κυριολεκτικά και μεταφορικά! Το ταξίδι κατέληξε στη Νέα Υόρκη (γνωστή ως Big Apple) με μια εμπνευσμένη δημιουργική σύνθεση μήλων σε διαφορετικές υφές, με την επιμέλεια του ταλαντούχου Μπάμπη Ζιντήλη.

mamaroux 2Και βέβαια κάθε πιάτο συνοδευόταν και από διαφορετικά ποτά που επιμελήθηκε η εμπνευσμένη Bar Manager του Mama Roux, Πόπη Σεβαστού, που απέδειξε ότι από την επιλογή ενός Loupiac, μέχρι τη δημιουργία κοκτέιλ με έθνικ χαρακτήρα, μπορεί να ακομπανιάρει τη κουζίνα σε κάθε γευστικό ταξίδι.

Τι σημαίνουν τελικά, όλα αυτά για σας;

Σημαίνουν ότι με το Mama Roux, στο κέντρο της Αθήνας, υπάρχει ένας χώρος που σε εξοικειώνει με την πολυπολιτισμικότητα των γεύσεων. Και το πετυχαίνει μέσα σε ένα πραγματικά κεφάτο περιβάλλον, που μια ομάδα ανθρώπων με βιώματα και καταγωγές απ’ όλο τον κόσμο, συνεργάζεται αρμονικά για να δημιουργεί ταξίδια στη διαφορετικότητα. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα γευστικά ταξίδια είναι εξαιρετικό value-for-money, σε ένα περιβάλλον bohemian chic, που δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να νοιώσει πολίτης του κόσμου και να μάθει να εκτιμά τη διαφορετικότητα.

Mama Roux 3Γι’ αυτό, συνιστώ σε όλους τους αναγνώστες του Cucina Caruso να κάνουν τουλάχιστον μια φορά φέτος. επίσκεψη στο Mama Roux. Γιατί πέρα απ’ το ότι θα ευχαριστηθούν γεύμα και ποτά, θα τους δοθεί η ευκαιρία να ανοίξουν τους γευστικούς τους ορίζοντες, προς πολλές διαστάσεις ταυτόχρονα.

Και επειδή το φαγητό είναι πάνω απ’ όλα πολιτισμός, αισθάνομαι ότι ο συγκεκριμένος χώρος, υπηρετεί στη γαστρονομία της πρωτέυουσας, την ευρύτερη ιδέα καθημερινού εορτασμού της αρμονικής συνύπαρξης διαφορετικών καταβολών. Κάτι που δίνει ουσία και νόημα πέρα και πάνω απ’ το μενού.

And, that’s mainly why I adore Mama Roux!

To Mama Roux λειτoυργεί από τις 8:30 το πρωί σερβίροντας breakfast, lunch και μένει ανοιχτό καθημερινά ως τις 00:30 το βράδυ, για φαγητό ή/και ποτό.
Αιόλου 48, στον πεζόδρομο, κοντά στη πλατεία Αγίας Ειρήνης.
τηλ. 2130048382 

Mama Roux: Μια κουζίνα που γιορτάζει την Πολυπολιτισμικότητα 4.25/5 (85.00%) 12 votes

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

1 Comment

Leave a Reply

Leave a Reply