Γρανίτα Ούζου vs. Sorbet Gin Tonic

γρανιτα ουζο τζιν τονικ

“Σορμπέ τζιν τόνικ να φτιάξουμε…” μου λέει η Sophie, εξ’ Ουαλίας ορμώμενη, ένα βράδυ με θερμοκρασία μίνι καύσωνος. “Και γιατί δεν δοκιμάζουμε γρανίτα ούζου darling?”, αντιπροτείνω, υπερασπιζόμενος το εθνικό μας ποτό.
granita ouzouΈτσι η καυτή αντιπαλότητα του Μουντιάλ και ο εθνικός οπαδισμός μεταφέρθηκαν στην κουζίνα μου, με οπλοστάσιο τα δύο εθνικά ποτά -Βρετανίας και Ελλάδας-, στόχο τον τίτλο του δροσερότερου σορμπέ και γήπεδο την κατάψυξη. Αν σας κάνει εντύπωση ότι το εθνικό ποτό της Βρετανίας είναι το τζιν τόνικ και όχι το ουίσκυ, αρκεί να σας πω ότι το τζιν που καταναλώνεται στη Βρετανία είναι σημαντικά πολλαπλάσιο του ουίσκυ, οι Έλληνες καταναλώνουν πολύ περισσότερο ουίσκυ απ’ ότι όλη η Βρετανία και μάλιστα σχεδόν διπλάσιο απ’ όσο ούζο! “Παράλογοοοοο…” που θα ‘λεγε και ο Λαζόπουλος!

Το πρόβλημα στη μάχη για το πλέον δροσιστικό και εύγευστο σορμπέ ήταν ότι ενώ τη συνταγή για το τζιν τόνικ “την είχαμε”, τη συνταγή για το σορμπέ ούζο έπρεπε να τη δημιουργήσουμε… Σα να λέμε ότι μπήκα στο γήπεδο να παίξω απροπόνητος και με τον Ρεχάγκελ σε διακοπές!
Μου είχε μείνει ωστόσο, ανεξίτηλη η μνήμη της γεύσης του εν λόγω σορμπέ, δημιουργία ενός Βέλγου chef, όταν με είχε επισκεφθεί αρκετά χρόνια πριν για συνεργασία στο Άμστερνταμ, όντας τότε υπεύθυνος μεγάλης μάρκας ούζου. Για όσους -Έλληνες και μη- το είχαμε δοκιμάσει, ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Αιχμηρή ισορροπημένη γεύση, ταγμένη για σερβίρισμα στο μέσο του δείπνου, ιδανικός καταλύτης για απόλυτη “κάθαρση” μεταξύ ετερόκλητων πιάτων.

Η συνέχεια του άρθρου με τις συνταγές για γρανίτα ούζου και σορμπέ τζιν τόνικ, στο pandespani 

Γρανίτα Ούζου vs. Sorbet Gin Tonic 5.00/5 (100.00%) 1 vote

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

Be first to comment

Leave a Reply