Γιουβετσάκι με Κοκκόρι

giouvetsi kokkori

Πρώτη μέρα διακοπών στο εξοχικό και υποθέτω πως η πρώτη προτεραιότητα των «κανονικών ανθρώπων» είναι να βάλουν την πετσέτα τους στην παραλία και την κορμάρα τους πάνω της. Με την μαγειρική ως χόμπι και πάθος όμως, ενδίδεις στην πρόκληση να κάνεις κάτι άλλο την ανάγκη «να φάνε κάτι τα παιδιά» αφιερώνοντας σ’ αυτό το –υπό νορμάλ συνθήκες πολυτιμότατο- κυριακάτικο πρωινό σου.
kokorakisΗ θάλασσα μπορεί να περιμένει κανένα δίωρο, είπα μέσα μου και ρώτησα τις κόρες μου τι όρεξη έχουν. «Κριθαράκι, θέλω» φώναξε πρώτη η μικρή Ήβη, λίγο πριν τρέξει στην παραλία με όλα τα τσιμπράγκαλά της. Έτσι η αρχική κατεύθυνση (γράψε εντολή) για το μεσημεριανό είχε κιόλας καταγραφεί. Ένας ωραίος κόκκορας από το χασάπικο του χωριού κι ένα παλιό πήλινο γιουβέτσι -που για ανεξήγητο λόγο, βρέθηκε εγκαταλελειμμένο αλλά άθικτο κάτω από ένα θάμνο(!!!) στον κήπο-, οδήγησαν σε ένα υπέροχο παραδοσιακού τύπου γιουβετσάκι με κοκκόρι, αντί (του συνήθους) αρνιού ή μοσχαριού.
Για τον δραπέτη των πόλεων, μια παραδοσιακή γεύση αποτελεί το καλύτερο καλωσόρισμα στο χωριό. Η μεστότητά της σε κάνει να αλλάξεις ρότα από το «ψάξιμο» της πρωτότυπης συνταγής προς την οικειότητα του παρελθόντος. Ένα ταπεινό γιουβετσάκι μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης επανεκτίμησης της απλότητας που όλοι έχουμε ανάγκη για να μπορούμε, όταν και όποτε χρειάζεται, να απολαύσουμε την εξαίρεση και την πρωτοτυπία (μην ανησυχείτε …έρχεται κι’ αυτή οσονούπω…).

Η συνέχεια του άρθρου με την συνταγή για γιουβέτσι κόκκορα, στο pandespani

Γιουβετσάκι με Κοκκόρι 3.25/5 (65.00%) 4 votes

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

2 Comments

  • Reply June 29, 2014

    Evgenia

    Όλη η δουλειά σου στο site είναι σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο μαγειρικής υψηλών αξιώσεων. Συγχαρητήρια!!!

Leave a Reply

Leave a Reply