Το Bloody Mary Μου

Bloody Mary Cocktail Syntagi

Αργά το απόγευμα, φτάνω φορτωμένος ένταση και κούραση μπροστά σ’ αυτή την μαγική πόρτα που στο κουδούνι γράφει τ’ όνομά μου. bloody mary cocktailΗ σημειολογία της στιγμής λειτουργεί υποσυνείδητα ως τελική υπενθύμιση της ανάγκης να ξαναφορέσω το άνετο, sur-mesure κοστούμι του εαυτού μου. Πριν αντιμετωπίσω την καθημερινή πρόκληση του “τι θα φάμε σήμερα”, έχω ανάγκη για τουλάχιστον μισή ώρα να αναλωθώ στην επιβράβευση της ύπαρξής μου. Ο γευστικός καταλύτης στην επιβεβλημένη χαλάρωση αλλά και στη σύντομη επαναδιέγερση που καλούμαι να βιώσω σ’ αυτή την ιερή μισή ώρα είναι ένα από τα “κλασικά cocktails”. Έχοντας λοιπόν διαβεί το κατώφλι αλλά πριν καταφέρω να “νιώσω σπίτι”, θέλω να αναλώσω την τελευταία μου προσπάθεια, φτιάχνοντας το Bloody Mary ΜΟΥ!

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το Bloody Mary μου πήγαινε πάντα συνειρμικά σε ταξίδι με αεροπλάνο -περιέργως την ίδια αίσθηση έχουν και πολλοί φίλοι που έτυχε να το κουβεντιάσω. Ίσως η κοσμοπολίτικη αίσθηση… ‘Ισως η μνήμη της πρώτης φοράς που το δοκίμασα σε αεροπλάνο της Ολυμπιακής όταν το σέρβιρε με ένα υπέροχο -τουλάχιστον για τα δεδομένα των τότε απαιτήσεών μου- Bloody Mary mixer. Πάντως, βρίσκω ότι το ίδιο το ποτό ακόμη μου δίνει μια αίσθηση απογείωσης και προσγείωσης, με βοηθά να ταξιδέψω απ’ τα ξένα στα οικεία, με αποκόπτει απ’ την ένταση του πριν για να με προσγειώσει απαλά στον προσωπικό μου κόσμο, δίνοντάς μου στις τελευταίες γουλιές την όρεξη να επαναδραστηριοποιηθώ με κέφι. Στον μαγικό κόσμο τον ποτών, ο ρόλος αυτός ονομάζεται ”picker-upper”: το ποτό που σου φτιάχνει το κέφι και αναστηλώνει την ενέργειά σου αφού προηγουμένως σε χαλαρώσει… Αν κι εσείς νιώθετε αυτή την ανάγκη, προτείνω να μην καταφύγετε στο κλασικό “picker-upper” της αγγλοσαξωνικής κουλτούρας, το απλοϊκό Gin-Tonic, αλλά στο πιο απαιτητικό, γευστικά περιπετειώδες και κυρίως, καθαρά προσωπικό cocktail…ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ BLOODY MARY!

Η συνέχεια του άρθρου με την δικιά μου συνταγή για Bloody Mary, στο pandespani

Το Bloody Mary Μου 5.00/5 (100.00%) 1 vote

Εραστής των απολαύσεων της ζωής, διαφημιστής κατ' επάγγελμα, υπερήφανος πατέρας τριών κοριτσιών, με πολλά ετερόκλητα ενδιαφέροντα και εμπειρίες στα 55 χρόνια που συμμετέχω στη κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας και άλλων κωμοπόλεων Ευρώπης και Αμερικής. Έχω μάθει να περνάω καλά με πολλά, αλλά και με λίγα, με μια ανεπαίσθητη προτίμηση στην άνεση, να τ' ομολογήσω. Ασχολούμαι καθημερινά με τη μαγειρική απ' τα 25 μου και με τον καιρό αυτή απασχολεί όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των νευρώνων του εγκεφάλου μου, κάτι που ελπίζουμε να οφείλεται στο πάθος και όχι στην μείωση των κυττάρων. Αν πληρωνόμουν για τα πάθη μου (και τα λάθη μου) θα ήμουν μέγας χορηγός του δημοσίου χρέους. Το γεγονός ότι φίλοι, γνωστοί αλλά και τα παιδιά μου με αποκαλούν “chef” με ιντριγκάρει ως προς το τι μπορεί να γίνω όταν επιτέλους ενηλικιωθώ. Λατρεύω το καλό σπιτικό φαγητό, απεχθάνομαι τις μετριότητες και όσο κι αν βασίζομαι στη δημιουργικότητα, τη γνώση και την τέχνη, θέλω παράλληλα να γνωρίζω το επιστημονικό “γιατί” πίσω απ' τη μαγειρική και όχι μόνον. Όσο μαθαίνω νιώθω ζωντάνια, όσο δημιουργώ και προσφέρω, αποκτώ λόγο ύπαρξης.

Be first to comment

Leave a Reply